Op cursus: Basistraining Motorbeheersing

De voorbije twee jaar heb ik vooral offroad- en circuitcursussen gevolgd. Maar ook op het “gewone asfalt” kan je rijtechniek altijd beter. Want hoewel je op zo’n circuitcursus flink aan je techniek werkt, is rijden op de openbare weg volledig andere koek. En naast gsm’ende automobilisten en verraderlijke verkeerssituaties zijn er je eigen imperfecties. Ik dus naar de Basistraining Motorbeheersing van het Centrum Voor Motorbeheersing voor wat bijschaafwerk.

Wim, zaakvoerder van het Centrum Voor Motorbeheersing, verwachtte ons tegen 9 uur in Tongeren aan de ontbijttafel. We verzamelden er met tien cursisten. Twee vrouwen en acht mannen, met een uiteenlopend ervaringsniveau: van een jaartje in het bezit van het motorrijbewijs, over heropstappers, tot mannen met ruim 25 jaar motardervaring.

Uurtje theorie

Wim vloog er meteen in met een dik uur theorie. Rijlijnen, kijktechniek, verkeersregels, positie op de weg, hoe rijden in groep, remtechniek, kledij, noem maar op. Luchtig gegeven, meestal aan de hand van voorbeelden, niet te theoretisch. Met een kwinkslag, maar ook altijd met de nadruk op de gevaren die je als motorrijder loopt en hoe je je veiligheid kan verhogen.

We gingen niet overal diep op in, maar raakten wel een boel topics aan. Sommige zaken kende je van je rijexamen (voor wie stamt uit het tijdperk waarin rijbewijzen niet cadeau worden gegeven), andere zaken had je dan weer kunnen leren uit ervaring. Een aantal interessante dingen bijgeleerd – die wel eens durven afwijken van hoe het volgens de regeltjes of rijschool moet – maar die je veiligheid wél vergroten.

Praktijkoefeningen

Tegen half 11 startte het eerste deel van de praktijk, met het motto dat meermaals werd benadrukt: alles mag, niets moet. Zie je een oefening niet zitten? Dan sla je ‘m gewoon over. Want het doel van deze cursus is te peilen naar je rijtechniek en te achterhalen waar je werkpunten zitten.

Het Centrum Voor Motorbeheersing werkt enkel samen met instructeurs die lesgeven aan de politie. Mannen die de zwaantjes opleiden dus. Professionals met pakken ervaring, zowel in rijden als in lesgeven.

We werden in twee groepjes van vijf opgedeeld met elk een instructeur. Ik kwam terecht in een groepje met Jos, Bèr, Marc en Peter, vier goedlachse kerels die geregeld samen gaan rijden. Hans was onze instructeur en ook Philippe sloot aan, als instructeur in opleiding. We reden naar een industriezone in de buurt waar we op een parking een intro kregen. Onder meer over de techniek van het traag rijden, zithouding en zo meer. Allemaal rustig en helder uitgelegd door Hans.

Daarna mochten we ons bewijzen in een aantal trage oefeningen. Een soort variatie op de trage manoeuvres van het rijexamen. Scherpe bochtjes rond kegeltjes, vlak langs een stoeprand manoeuvreren, een stukje zo traag mogelijk rijden, dat soort dingen. Geen eindeloze herhaling van steeds dezelfde oefening, maar even kort testen, zien waar je staat, en – als je techniek nog niet op punt staat – persoonlijke instructies zodat je weet wat je verkeerd doet en hoe je kan verbeteren.

Na de trage oefeningen mocht het tempo iets omhoog: bochten nemen en tonen hoe het met je bochtentechniek is gesteld. Eerst kort de theorie en dan zelf aan de slag. Hans stuurde individueel bij waar nodig.

Hierna maakten we een kort technisch ritje door de industriezone waarbij we de geziene technieken konden toepassen: kort langs hindernissen rijden, scherpe trage bochtjes, enzovoort.

Het eerste deel van de praktijk sloten we af met de stopoefening: aan een snelheid van 50 à 70 km/u alles dichtsmijten en daarbij proberen zo kort mogelijk bij een afgesproken punt volledig te stoppen. Hans legde even kort uit wat de bedoeling was, wat hij van ons verwachtte en hoe we deze oefening moesten aanpakken. Correct je remafstand inschatten bleek geen evidentie.

Tegen half 2 zaten we aan de lunch. Ik was vooral dorstig van een redelijk intensieve voormiddag.

De baan op

Een uurtje later: terug in het zadel, deze keer voor een lange rit waarbij we met de persoonlijke feedback van de voormiddag aan de slag konden. De rit ging richting de abdij van Val-Dieu en schotelde ons een gevarieerde bochtenmenu voor: van stijgende en dalende haarspeldbochten tot lange, snelle draaiers en zowat alles daartussenin. Een lokale wielerwedstrijd strooide een beetje roet in het eten, anders hadden we een grotere toer kunnen rijden.

We maakten onderweg één stop. Eerst een korte kwis over een aantal situaties die we onderweg waren gepasseerd en daarna een blik op de verkeerssituatie waar we ons bevonden. Onze stopplaats bleek niet toevallig gekozen, maar vormde een mooie illustratie voor een les in bochten en verkeerssituaties lezen. Erg verhelderend.

We vervolgden onze rit, waarbij we elk om de beurt achter Hans reden. Redelijk vermoeiend om steeds alert te blijven en constant te focussen op je techniek. In groep heb je makkelijk de neiging om gewoon met de flow mee te gaan en minder aandachtig te rijden.

Evaluatiegesprek

Om half 6 arriveerden we terug in Tongeren en was het tijd voor de eindevaluatie. Hoewel ik tijdens onze middagrit vond dat Hans best wat feedback had mogen geven, maakte hij dat nu ruimschoots goed met een persoonlijke nabespreking van elk van ons. En daarbij bleek dat hij ons tijdens de middagrit continu in de gaten had gehouden.

De evaluatie gebeurde op basis van 5 punten: trage motorbeheersing, rem- en bochtentechniek, zithouding en de rit op de openbare weg.

De opmerkingen voor mezelf waren:
– Opletten dat ik niet te vroeg en te bruusk naar binnen stuur bij het uitrijden van de bocht. Zou een vloeiendere beweging moeten zijn. Die bruuske stuurbeweging is iets wat ik van de circuitcursussen heb overgehouden, vermoed ik.
– Bij de trage manoeuvres had ik – als het dreigde mis te lopen – de neiging om te verstijven. Moet ik proberen te vermijden.
– Bij de remoefening dreigde ik de abs te activeren, wat je remweg verlengt, dus voor deze oefening niet oké. Dat lag voornamelijk aan mijn allroadbanden die minder grip hebben en dus de abs sneller doen ingrijpen dan een pure straatband. In het achterhoofd houden dat ik met deze banden de rem iets minder fors kan dichtknijpen.

Al bij al best oké dus.

Besluit

Wat hebben we geleerd vandaag? Dat het Centrum Voor Motorbeheersing je met deze Basistraining een goede stand van zaken levert van waar je staat met je rijtechniek. Je krijgt een duidelijk beeld van je werkpunten waarmee je aan de slag kan.

Ik kan me voorstellen dat sommigen deze training te makkelijk vinden (voor mij persoonlijk had het wat uitdagender mogen zijn), maar ik denk dat je deze dag eerder moet zien als een evaluatiemoment. Hoewel je – afhankelijk van je niveau – zeker dingen bijleert. Daarom lijkt deze cursus me ideaal voor wie nog nooit een rijopleiding deed of bij wie het jàren geleden is.

Doe je al ’s geregeld een rijcursus, dan stap je misschien best direct in bij de Doorgedreven training, want 160 euro is niet bepaald goedkoop (inbegrepen in de prijs: ontbijt, warm middagmaal, dranken en certificaat van deelname waarmee je bij bepaalde verzekeringsmaatschappijen korting krijgt op je motorverzekering).

Hoe dan ook was het een leuke dag, met dank aan de toffe mannen in mijn groep en de voortreffelijke begeleiding van Hans.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.