Reistest: Triumph Tiger Explorer XRt

In 2012 had Triumph er genoeg van. “Wat die Duitsers doen, dat kunnen wij ook”, en daar was hij: de Triumph Tiger Explorer, een rechtstreekse concurrent voor de BMW R 1200 GS.

Intussen zijn we vijf jaar verder en de 2017 Explorer verschilt al danig van die eerste worp. Net als bij de Tiger 800 zijn er nu twee modellijnen: de offroadgerichte XC-modellen en de asfaltgeoriënteerde XR-modellen. Binnen elke lijn heb je de keuze uit twee uitrustingsniveaus, zodat je op vier Explorer-varianten uitkomt, plus nog ’s twee verlaagde modellen per lijn (hier allemaal te checken).

Triumph leende me een Tiger Explorer XRt, inclusief zijkoffers, tanktas en TomTom Rider 450, waarmee ik een trip van 3500 km naar de Alpen maakte (het verslag daarvan heb je nog tegoed).

Volgestouwd

De XRt is het topmodel van de asfalt-Explorers. Bijzonder compleet uitgerust met onder meer ABS en tractiecontrole (beide ook actief onder leunhoek), semi-actieve vering, cruisecontrol, verwarmde handvaten, handkappen en twee 12V-stopcontacten. Dat lijstje zit al standaard op het iets minder uitgeruste XRx-model. De XRt heeft daarbovenop nog verwarmd rijders- en duozadel, elektronisch verstelbaar tourscherm, twee extra rijmodi (Sport en Rider bovenop Road, Rain en Offroad), Hill Hold Control, bandendrukmonitor, valbaren en kofferbeugels. Prijskaartje van dat bijzonder complete pakket: 18.680 euro in België, 21.300 euro in Nederland. Koop je voor eind van deze maand een Explorer, dan krijg je er bovendien gratis aluminium zijkoffers en een TomTom Rider 450 (inclusief steuntje) bij. Cadeautje van ruim 1.200 euro.

De heenreis van m’n Alpentrip ging in één dag tot in Zwitserland. De Explorer liet zich gelden als een erg comfortabele reismotor. Ik had heel wat bepakking mee (tent, slaapzak, matje, kookgerei, kleren, noem maar op), dus naast de volgestouwde zijkoffers en tanktas had ik ook een goed gevulde roltas achterop gesjord. Extra kilo’s waarvan ik tijdens dit (hoofdzakelijk autostrade-) deel van de trip niks merkte.

Aan comfort geen gebrek

De Triumph Semi-Active Suspension (of kortweg TSAS) zit daar uiteraard voor iets tussen. Het systeem past de veervoorspanning automatisch aan aan de belading van de motor, en bovendien kan je de demping van de WP voor- en achterveer elektronisch afstellen. Comfortabel of sportief? In negen tussenstappen tik je van het ene naar het andere uiterste. In de Sportstand staat de vering hard en strak, en moet je bereid zijn klappen te verwerken. Hoe dichter je bij Comfort komt, hoe meer de vering opvangt, maar ook hoe moeilijker hij kan volgen. Daarnaast heeft de TSAS een chassisregelsysteem dat de bewegingen van de motor constant monitort en hierop reageert. Hierdoor voelt de motor steeds erg uitgebalanceerd aan. Alsof de kont plots niet meer volhangt met een hoop bagage.

Ook het elektrisch verstelbare windscherm draagt veel bij aan het hoge comfortniveau. In hoogste stand Lees verder

Advertenties

Verslag: Stefenduro Morvan Allroadtrip

Goesting om offroad te rijden is er altijd. Tijd, da’s iets anders. Met de Alpenridders hadden we een hoop mogelijkheden opgelijst, uiteindelijk meldden er zich vier aan voor de allroadvijfdaagse in de Morvan met Stefenduro: Jan, Bart, Chris en ikzelf.

De Morvan is een gebied in Midden-Frankrijk, een joekel van een natuurpark op zo’n 550 km van Brussel. Heuvelachtig, veel bossen, wat riviertjes en meren. Ideaal voor een paar dagen offroad. Vooral omdat motoren er op veel onverharde wegen toegelaten zijn.

De vijfdaagse bestaat uit twee reisdagen op eigen houtje en drie begeleide dagritten ter plaatse. Vier nachten op één vaste locatie, een hotel in Planchez (halfpension). Zowel allroaders als enduristen rijden mee, elk met eigen routes en een eigen begeleider (Terre voor de allroadgroep, Stefaan aka Mister Stefenduro voor de endurogroep). De allroaders konden zich inschrijven voor een van de drie niveaus: light, medium en hard. Light voor de motoren op standaardbanden, medium voor de mannen met wat meer ervaring en allroadbanden à la TKC80, hard voor de gevorderden op noppenbanden. We kozen voor medium.

De dagen voor het vertrek zat Stefaan geregeld in de mailbox van de deelnemers. Even polsen en informeren. Over hoe we tot in Planchez zouden rijden, over de bandenkeuze, over wat we moesten meebrengen.

Ik zat te twijfelen over de heen- en terugreis. Zou ik zelf tot daar rijden op de Husky 701, niet meteen de meest ideale reismotor? Of zou ik eerst (vanuit Limburg) tot Geraardsbergen bollen, door de ochtendspits, een gigantische, tijdrovende omweg, om daar de motor op een aanhangwagen te zetten en zo naar Frankrijk te reizen? Stefaan maakte er korte metten mee met één telefoontje. Hij had een alternatief: Marc, een van de andere deelnemers, had nog plaats in zijn camionette, en die woonde korter bij. Verkocht!

Bandenkeuze dan. Stefaan was al enkele weken in de Morvan en had het uitgebreid kunnen checken: het lag er droog bij. Maar omdat hij genoeg noppenbanden had liggen, stelde hij voor om iedereen zonder noppenbanden bij aankomst toch op genopte sloffen te leggen. Gewoon voor maximale grip en meer vertrouwen op onverhard. Meerprijs? De volle 0 euro. Vertrekken met een goed gevoel heet dat.

Dag 1 – woensdag 7 juni

De heenreis. ’s Morgens naar Antwerpen rijden met een bepakte Husky en Marc ontmoeten, een uitgeweken (en vanzelfsprekend sympathieke) Limburger die met z’n Husqvarna 250 bij de enduristengroep zal aansluiten. Twee Husky’s achterin z’n Transporter, kennismakingsbabbel bij een tas koffie en de baan op. Om half 11 verlaten we de Koekenstad, tegen 17 uur arriveren we in Planchez, als een van de eersten.

Stefaan bekijkt m’n motor. Oordeel: die banden staan er nog goed bij. “Misschien is het toch niet nodig dat ge op crossbanden gaat rijden,” zegt hij. Bijna alle paden liggen er droog bij en doordat het de voorbije dagen af en toe kort geregend heeft, geeft de toplaag meer grip. Perfecte omstandigheden eigenlijk.

“Weet ge wat, anders gaan we rap een toerke doen van 10 minuten, dan weet ge direct of die TKC’s voldoen of niet.” Wij weg. Vlakbij het hotel duiken we het bos in, een strook onverhard met allerhande ondergronden: een droog bospaadje, een paar plassen, een streepje modder, een stuk keien, een iets meer zanderige passage. Een kwartier later staan we terug aan het hotel. Oordeel: met die banden zou het moeten lukken. Morgen met de TKC’s starten. Blijken ze toch niet goed genoeg, dan kunnen we ‘s avonds nog altijd naar noppenbanden wisselen. Enkel de bandendruk mag iets lager. Stefaan haalt snel de meter erbij en regelt het zaakje.

Ondertussen druppelt de rest van de bende binnen. Het groepje allroaders:
Jan (zonder Triumph Tiger 800 deze keer, maar met z’n Suzuki DR-Z400)
Bart VM (met z’n trouwe 800 GS)
Chris (opnieuw met z’n Husqvarna 701 Enduro)
Caroline (Kawasaki KLX 250)
Kris (KTM 625 SXC)
Brakke (BMW R 1200 GS Adventure)
Bart P (Husqvarna 701 Enduro)
Ikzelf (Husqvarna 701 Enduro, de review daarvan vind je hier)
Terre (KTM 950 Super Enduro)

Opvallend hoe weinig zware allroads. De frank begint precies te vallen dat je offroad weinig hebt aan 120 pk, en nog minder aan die overtollige kilo’s. Op de 1200 GS en mijn Husky na heeft iedereen trouwens noppenbanden liggen.

Na een smakelijk driegangendiner in het hotel en kennismaking met de Morvan-bende: bedwaarts. Tip: je ligt op een tweepersoonskamer, dus fix vooraf dat je bij een niet-snurker terecht komt.

Dag 2 – donderdag 8 juni

Tijdens het ontbijt kan iedereen met een gps bij Stefaan de tracks van de dag downloaden. Een briefing voor de rit is er amper. Geen uitgebreide instructies, geen preek. Gewoon: we rijden in D-systeem, we stoppen geregeld, als het te moeilijk of te snel gaat, laat van je horen, gebruik je verstand, geniet.

Tegen 9u30 vertrekken we. Terre op kop, Bart VM als laatste man. Het tempo zit er vanaf de eerste strook offroad goed in. Mag ook, de paden liggen er uitstekend bij en echt moeilijke passages komen we nauwelijks tegen. Bovendien laten de lichte machines zich soepeler sturen dan dikke allroads, wat ook bijdraagt aan het vlotte tempo.

Het terrein niet moeilijk? Dan zorgt de motor voor extra animo: ik blijf op een verkeerd moment aan het gas hangen, waardoor ik dreig Bart P z’n kont te rammen. Om dat te vermijden Lees verder

Verslag: Ardennen Challenge 2017

De Alpenridders hadden plannen gemaakt. Ook op ons lijstje: de Ardennen Challenge van Motortours & Tracks. Drie dagen rijden: de eerste dag vanuit Nederland richting Ardennen, dag 2 een toertje Ardennen en dag 3 terug. Naast een asfaltroute voorzag de organisatie voor elke dag ook een allroadroute.

Wij dus met een delegatie aan de startlijn voor een weekendje allroad: Bart met z’n BMW 800 GS, Jan met z’n Triumph Tiger 800 XCa, Piet met z’n Yahama XT660Z Ténéré en Chris zonder z’n KTM 1190 Adventure R. Meneer daagde op met een Husqvarna 701 Enduro. Ikzelf reed met m’n BMW 800 GS, de eerste echte offroadtest sinds de aanschaf. Max haakte lastminute af wegens werkgedoe. We waren dus met vijf allroadridders.

Dag 1: Nederweert – Dochamps (31 maart)

Veel briefing vooraf was er niet: we kregen de gps-bestanden een weekje eerder in de mailbox en dat was het dan. Jan, Piet en ik stonden om 9 uur in Nederweert voor de start. Chris en Bart haalden dat niet en reden op eigen houtje naar de Ardennen.

Aan de start kon elke groep op eigen houtje aan de rit beginnen, een vast starttijdstip was er niet. Voordeel daarvan: je kwam doorheen de dag weinig andere Ardennen Challengers tegen. De eerste dag kruisten we bijvoorbeeld maar twee groepjes, de tweede dag zullen het er niet veel meer geweest zijn. Aangenaam rijden zo.

Op de deelnemerslijst stond een kleine 100 man, maar die verschenen lang niet allemaal aan de start. Ik schat een motor of 50. De rest pikte dus waarschijnlijk onderweg ergens in, of reed via een eigen route naar Dochamps.

Na een stuk Limburgse vlaai en een koffie vlogen we erin. De eerste stroken onverhard doken al snel op. Droog en redelijk zanderig. Goed te doen. Wat we wel al vlug merkten: de allroadroute was duidelijk niet meer heel recent gecontroleerd. Zo lag onder meer een afgesloten brug op onze route. Dan maar even omrijden. En er zaten nog meer imperfecties in de route: de gps gaf bijvoorbeeld aan dat we een fietspad moesten nemen, terwijl vlak naast dat pad een mooie (en legale) aardeweg lag. Of de route stuurde ons de oprijlaan van een villa op, terwijl het vrij duidelijk was dat dat niet de bedoeling kon zijn. Op zo’n momenten was het: ofwel blindelings de gps volgen (en jezelf mogelijk in de problemen werken) of even je kopje gebruiken.

Via een veerpont belandden we in Belgisch Limburg waar we vooral veel asfalt te verwerken kregen. Eens de taalgrens over nam het aandeel offroad gelukkig gestaag toe, en de moeilijkheidsgraad ook. Aanvankelijk nog meestal droge paden, maar geleidelijk aan kwamen er modder, keien en andere spielerei. We hebben ons in het zweet gewerkt.

De volledige allroadroute (200 km) zou ons te laat aan de aankomst brengen. Het laatste stuk schakelden we daarom over op de snellere onroadroute. Rond 17u30 kwamen we aan op camping Petite Suisse in Dochamps. Snel tentje opzetten (het Quechua-kampeermateriaal heeft dat weer prima gedaan – de tweede nacht stonden er bevroren druppels op de tent, maar niks kou gehad), douchke pakken en dan het restaurant in. Hier was wel duidelijk 150 man van de partij. Gezellige drukte en fijn weerzien met de aanwezige Alpenridders. Het begon intussen ook te regenen. Dat beloofde voor dag 2.

Dag 2: Allroadtoertje Ardennen (1 april)

Hetzelfde ritueel op dag 2: iedereen deed zo’n beetje wat hij wou. Vroeg vertrekken of liever laat ontbijten en pas in de late voormiddag op pad gaan? Kon je zelf kiezen. Wij startten de motoren rond 10 uur, in de regen, en ook nu weer zonder briefing van de organisatie. De vijf Alpenridders adopteerden een aanhaker: Jan (alias den Trats), die gisterenavond bij ons aan tafel aanschoof.

De route van gisteren bleek een opwarmertje te zijn: de eerste strook onverhard van dag 2 was al direct glijden en schuiven. Gevolg: de eerste valpartijen.  Lees verder

Gevolgd: Endurofun Offroadcursus Type 1 Nederland

endurofun-offroad-cursus-nederland

Ik had de Type 1 Offroadcursus van Endurofun al gevolgd, vorig jaar. De Type 2 wil ik ook graag doen, maar de agenda wil niet meewerken. De Type 1 cursus wordt echter ook in Nederland gegeven. Daar is de ondergrond anders dan de Belgische editie: zanderig. Gezien mijn zandervaring nihil is, ik dus daarheen. Vorig weekend, in Eersel bij onze Noorderburen.

Deze keer niet Bart en Maya als instructeurs maar Gert. Die mocht vijf deelnemers intomen: 3x 1200 GS, 1x 650 GS en 1x Africa Twin.

Het theoretische deel liep gelijk met vorige keer. Houding, positie op de “weg”, koffiekoek erbij. Om 10u30 trokken we richting onverhard parkeerterrein voor wat opwarmoefeningen. Lees verder

Dagje offroad: Endurofun Lenterit 2014

endurofun-lenterit

Natuurlijk kan je eerst een offroadcursus volgen vóór je offroad gaat. Of je vat de koe bij de hoorns en doet gewoon mee aan een offroadrit. Dus ging ik naar de jaarlijkse Lenterit voor allroads van Endurofun. Met zo goed als geen offroadervaring.

Vooraf even gecheckt bij de organisatie of dat verstandig van mij was. Bart stelde me gerust: gebrek aan techniek zou ik moeten compenseren met spierkracht en ballen. Maar op zich zou het moeten lukken.

Dus ik zaterdagochtend naar Tielt-Winge, waar de rit vertrok. Ruim 70 deelnemers aan de start, die opgedeeld werden in groepjes van een zestal man, op basis van ervaring, motor- en bandentype. Ik bleek de minste ervaring van ons groepje te hebben, maar ervaren rotten zaten ook weer niet bij.

Na een koffie en een croissant was het tijd voor de briefing. Er was een rit van 160 km gepland, maar die zou misschien ingekort moeten worden omdat de regen van de dag ervoor de route zwaarder en dus trager had gemaakt.

We zouden rijden in D-systeem, met een Tripy voor de voorrijders (die best de meest ervaren personen van de groep zijn). Ik had nooit in D-systeem gereden, maar dat bleek al heel snel peanuts.

Vlak voor de start nog snel wat offroadtips gesprokkeld bij de mannen in mijn groepje:

1. Altijd het laagste punt van de weg zoeken anders kan je naar beneden schuiven en val je misschien.
2. Het stuur losjes vasthouden zodat het voorwiel zelf z’n pad kan zoeken.
3. ABS uitschakelen.
4. De rubbers van je voetsteunen halen, want die worden glad door de modder, dus gevaarlijk bij het rechtop staan.
5. Steeds genoeg afstand houden.
6. Oppassen met de voorrem, meer de motor- en achterrem gebruiken als het glad wordt.

endurofun-lenterit-2014

Start de motoren, we vertrekken! Het regent, en al heel snel blijken de offroadstukken er erg slipperig en modderig bij te liggen. De snelheid ligt erg laag en soms moet een voetje aan de grond gezet worden om een val te voorkomen. Maar het is niet te vermijden: af en toe gaat er eentje tegen de grond in onze groep. De schade blijft gelukkig minimaal.

Het belang van geschikte banden wordt zonneklaar. In mijn groepje twee BMW 1150 GS’en en twee 1200 GS’en, alle vier op straatbanden. Die hebben het het moeilijkst en schuiven vooral de eerste kilometers, als het allemaal nog wat wennen is, geregeld tegen de grond.

Ik kom ook aan de beurt, als de motor voor mij plots in de remmen vliegt voor een flinke modderheuvel op onze route en dan tegen de vlakte gaat. Ik zie dat ik niet meer op tijd kan stoppen, rem en wil uitwijken en daar gaat mijn motor ook tegen de grond. Geen houden aan. Een laag modder, geen schade. Oef.

Al een geluk dat we geregeld een stukje asfalt nemen om van het ene bospad naar de andere veldweg te rijden, dan kan je even op adem komen.

In de voormiddag moet ik de motor nog twee keer laten vallen. Eén keer als ik in een smal moddergeultje zit te rijden tegen de rand van een holle weg, en ik de motor domweg niet meer kan houden als hij uit het geultje glipt. De motor valt in een doornstruik, dus een paar kleine krasjes op de rechterflank. De andere keer op een bemodderd kasseipad, ik kan mijn evenwicht niet houden, en mijn schoen blijft net te lang achter de voetsteun haken (dat heb je dus niet voor mét rubbers), en daar gaat hij weer aardwaarts. Deze keer wel wat schade (merkte ik achteraf thuis), een gaatje en wat krassen op mijn plastic kuip.

bmw-f650gs-schade

Gelukkig blijft het daarbij en na een tijd voel je dat je toch wat zekerder op je voetsteunen gaat staan. In de namiddag ben ik niet meer gevallen. Flinke jongen.

Wel begin ik in de namiddag mijn spieren te voelen. Hier en daar schiet de kramp erin: linkerbovenbeen, linkerhandpalm, linkerduim, rechterpols.

Tegen het einde van de rit komt de zon erdoor en liggen sommige veldwegen er al lichtjes opgedroogd bij. Wat een verschil!

Uiteindelijk rijden we om 16u45 terug binnen, na 150 km. Tielt-Winge, Lubbeek, Bierbeek, Beauvechain, Jodoigne, Hoegaarden, Kumtich, Kortenaken en zo terug. Een voldaan gevoel. Zware dag, maar plezant. Mooie route door bossen en velden, al kwam er van genieten van het landschap weinig in huis omdat ik zo hard gefocust was op niet op mijn bakkes gaan.

endurofun-lenterit-allroad

Algemene bedenkingen:

– Zo’n offroadcursus zou geen slecht idee zijn. Kwestie van een volgende keer met wat techniek aan de start te verschijnen, minder tegen de grond te gaan, en zekerder te kunnen rondrijden.

– Banden. Mijn Anakee 3’s zijn gemaakt voor 90% onroad- en 10% offroadgebruik. Ik moet zeggen dat ze best hun mannetje stonden tijdens de rit, in vergelijking met de 100% wegbanden van mijn groepsgenoten, maar ze liepen toch snel vol en het was duidelijk dat de voorrijder met zijn noppenband en de achterrijder met zijn Heidenau K60 Scouts het makkelijker hadden. Bij de volgende bandenwissel misschien voor een meer offroadgerichte band kiezen.

– De moto zelf. Dat ik heel content ben van mijn BMW F 650 GS. Ik moet er niet aan denken dat ik deze rit met een zware 1150 of 1200 GS had moeten doen, zonder offroadervaring. Als zo’n grote jongen begint te vallen of glijden is er weinig houden aan, zeker met mijn (gebrek aan) techniek. De 650 GS kon dikwijls nog net op het nippertje recht gehouden worden. En aan power had ik absoluut geen gebrek. Wat mij betreft dus de ideale motor om de eerste offroadstappen te zetten.

mud-bmw-f650gs

Na zo’n rit zit je motor onder de motor. Ik zou dat met een tuinslang kunnen afspoelen werd mij gezegd. Dat bleek echter niet het geval. Met de hogedrukreiniger lukte het wel.

offroad-bmw-f650gs

dirty-bmw-f650gs

Ook schoenen en broek konden best even gehogedrukreinigd worden.

dirty-motorcycle-boots

Tot slot nog een chapeau voor de organisatie. Fijne rit, zorgvuldige voorbereiding, aangename en ongedwongen sfeer. Gaf zin in meer.

En de dagen erna kan je ook nagenieten. Van de spierpijn.

Tot slot nog een paar foto’s van Endurofun zelf. Voor hun volledige fotoset van de Lenterit 2014 moet je hier zijn. Wie goed kijkt kan mij drie keer spotten! Klik op de foto’s voor groot formaat.

1975177_678127545583084_2089817606_n

10153107_678127402249765_9988794_n

1600987_678127332249772_322349755_n

10013943_678127015583137_497499487_n

1908259_678127148916457_1706172969_n

10153729_678126768916495_2030566520_n

1148958_678126555583183_421574192_n

10004018_678126538916518_340370705_n

1554592_678126508916521_2036714422_n

10154354_678126358916536_1769226012_n

1897750_678125902249915_490453305_n