Eerste keer op circuit: naar Mettet met Clubmot

circuit-jules-tacheny-mettet

Circuitrijden? Niks voor mij. Da’s alleen voor snelheidsmaniakken, waaghalzen en would-be-Rossi’s. Althans, zo dacht ik er tot voor kort over.

Maar dat was buiten Clubmot gerekend. Tijdens hun bochtencursus die ik in mei volgde kwam spontaan de goesting om de aangeleerde techniek nog verder bij te schaven. En dan kom je haast automatisch op een circuit terecht, waar je geen rekening moet houden met snelheidslimieten, verkeersdrempels, zebrapaden, overstekende honden, gladde wegmarkeringen of putten in de weg.

Ik dus naar de Road Control cursus van Clubmot. Da’s zo’n beetje hun circuitinitiatie. Geen ervaring vereist, en evenmin een racemachine. Onze groep bestond dan ook uit een allergaartje: BMW R 1100 GS, Honda NC 700 S, Ducati Monster, Triumph Street Triple, Yamaha XT660X, Suzuki Bandit … Ik had twee kameraden mee: Jan op een Triumph Thruxton en Bert met z’n Buell Lightning XB12s. Ikzelf had m’n 650 GS ingeruild voor een KTM 1050 Adventure (waarvan je hier het testverslag kan lezen).

rondjes-draaien-op-mettet

Afspraak om 8 uur op het circuit Jules Tacheny in Mettet. Erg geschikt voor motoren wegens bochtig, technisch en weinig rechtuit. Of zo werd me vooraf toch verteld.

De dag werd opgedeeld in 6 sessies: 20 minuten rijden op het circuit met telkens een uur ertussen. Lijkt misschien lang als je dat zo leest, maar achteraf gezien kwam dat uur zeker van pas.

Tijdens de drie uren “pauze” in de voormiddag kreeg onze Road Control groep een paar brokken theorie te verwerken. Over zithouding, stabiliteit, kijk- en stuurtechniek. Over hoe je bochten leest. Over waar en hoe je remt en gasgeeft. Alles helder en zonder belerend vingertje uitgelegd door Erik, zoals hij dat ook al deed tijdens de Master opleiding.

Na elk uurtje theorie gingen we voor 20 minuten het circuit op. Dat gebeurde in kleinere groepjes met telkens een instructeur. In de voormiddag zorgde die ervoor dat alles er heel erg beheerst aan toe ging. De eerste sessie mochten we bijvoorbeeld enkel in tweede versnelling rijden en niet aan onze rem komen. Vooral de bochten ontdekken, letten op de instructies die je het uur erover had gekregen, aanvoelen hoe snel je een bocht in- en uitkan. Elke ronde reed een andere motard voor de instructeur, zodat die je achteraf feedback kon geven. Ook al waren de voormiddagsessies weinig spectaculair, het was onmogelijk om zonder grijns op m’n smoel van het circuit te rijden na elke sessie. Bij Jan en Bert zag ik hetzelfde fenomeen.

Iedereen kreeg een korte persoonlijke debriefing na elke sessie. De voornaamste opmerking na mijn eerste sessie was Lees verder

Nieuw speelgoed: actioncam

Actioncam gekocht in de Action vorige maand. 35 euro voor een 1080 Full HD cameraatje inclusief waterdichte behuizing en wat bevestingsaccessoires. Ik verwachtte geen Hollywoodbeeldkwaliteit voor dat geld. Vooral gekocht om te zien of dat filmen en monteren van mijn motardavonturen wel iets voor mij is.

Het eerste filmpje is intussen klaar. Een ritje werkwaarts op een koude ochtend. Een dik uur samengevat in 4 minuten:

Wat hebben we geleerd?

  1. Op een uur wordt een lens vies vettig.
  2. De kwaliteit is – zoals gedacht – niet fameus. Kleuren kunnen beter en de trillingen van de motor zijn te merken. Hallo beeldstabilisator? Of ligt het aan de bevestigingsplaats, op de valbaar, vlak bij de motor?
  3. Van het geluid krijg ik koude rillingen. Ook hier zit de bevestigingsplaats, vlak bij de motor, er misschien voor iets tussen.
  4. Langs de andere kant moeten dit materiaal niet dienen voor de volgende Michael Bay blockbuster. Voor wat offroadactie: zeker voldoende.
  5. Het filmen op zich is easy, het monteren neemt echter een veelvoud van de gefilmde tijd in beslag. De basics zijn niet bepaald moeilijk, maar je moet er wel tijd voor uittrekken.

Voor de techneuten: Lees verder

Kort getest: BMW C evolution

Dat ze bij BMW inspelen op de hedendaagse mobiliteitsnoden, dat mag duidelijk zijn. Vorig jaar werd de BMW i3 gelanceerd, een 100% elektrische stadswagen. Dit jaar brengen ze met de BMW C evolution een elektrische maxiscooter uit.

bmw-c-evolution

Wie al eens in een grote stad als Brussel komt, heeft waarschijnlijk gemerkt dat scooters en maxiscooters in zijn. Maxiscooters lijken vooral in trek bij woonwerkrijders die in of net buiten de stad wonen. Vlot door het verkeer, relaxed rijden en toch flink wat power tussen de benen. Slimme zet dus van BMW om net voor die doelgroep een groen alternatief te ontwikkelen.

Gisteren was ik in de BMW Brand Store in Brussel, om daar zelf de BMW C evolution aan de tand te voelen. Rit richting Vilvoorde en dan terug hartje Brussel in. Eerste keer op een scooter én eerste keer elektrisch, wat zou dat geven?

De looks

De C evolution ziet eruit zoals je van een maxiscooter verwacht, maar wel met een knipoog naar z’n elektrische karakter: led-lichten in de achteruitkijkspiegels en tussen de koplampen, de kleurcombinatie felgroen-wit. De looks van maxiscooters zullen me niet gauw warm maken, maar dat deze BMW proper is afgewerkt is het minste wat je kan zeggen.

Start your engines!

Sleutel omdraaien, op de startknop drukken en … niks. Absolute stilte. Op het digitale dashboard staat wel “ready”. Vreemde ervaring. Een kleine draai aan het gashendel en de C evolution zet zich in beweging. Geruisloos. Dit is wennen.

Ook wennen (tenminste, voor wie nooit met scooters heeft gereden) is dat je niet moet schakelen. De linkerhendel is een rem. Wat er voor zorgde dat ik na de eerste meters in de denkbeeldige eerste versnelling wou ontkoppelen om naar tweede te schakelen. Waardoor ik remde en direct stilstond.

bmw-maxiscooter-elektrisch

Hoe rijdt dat?

Het went gelukkig allemaal heel snel. De BMW C evolution rijdt erg soepel en – typisch voor elektrisch aangedreven voertuigen – het volledige koppel (72 Nm in dit geval) staat vanaf de eerste centimeter voor je klaar. Van 0 naar 50 km/u schiet je in 2,7 seconden. Genoeg om iedereen achter je te laten aan de verkeerslichten. Optrekken heeft wat van een ritje in een rollercoaster. Gegarandeerd een brede smile op je smoel.

De C evolution voelt stabiel en erg wendbaar aan. Ook als het traag gaat, ondanks z’n gewicht van 265 kg (hallo batterijen!). Die batterijen zitten laag in het frame verstopt. Een laag zwaartepunt dus, wat bij het surplacen mooi meegenomen is en vertrouwen geeft tijdens het bochtenwerk.

Je merkt ook snel dat je met de C evolution kan rijden zonder te remmen. Wanneer je het gashendel loslaat, remt hij meer af dan een gewone motor- of bromfiets. De remenergie die vrijkomt wordt terug opgeslagen, dus remmen is energie winnen, en dus langer rijden. Vergelijk het met een dynamo die plots op je band wordt geplaatst en zo de batterij oplaadt.

Na een tijdje begin je anders te rijden dan met een gewone brom- of motorfiets. In plaats van te remmen begin je te spelen met het lossen van het gashendel. Nieuwe ervaring!

Je hebt de keuze uit 4 rijmodi, die elk een andere invloed hebben op de energierecuperatie bij het afremmen en het acceleratievermogen. In Sail rem je bijvoorbeeld niet af als je het gashendel lost, bij Dynamic net veel. Kies je voor Eco Pro dan voel je dat de acceleraties minder vinnig worden. In deze rijmodus is je maximumsnelheid ook beperkt tot 90 km/u, terwijl dat bij de andere rijmodi 120 is.

Sssssst!

Motorrijders genieten van de diepe grom die hun tweewieler produceert. Niets van dat bij de BMW C evolution, deze rakker zwijgt in alle talen. Maar je krijgt iets anders in ruil. Met open vizier laat je de geluiden van de omgeving binnen. Anders, maar ook leuk. Plots hoor je de stad.

Hoe ver raak ik ermee?

Met een volle batterij doe je in theorie 100 km. Rijd je alleen autostrade, dan ga je zover niet raken. Maar daar is deze BMW C evolution ook niet voor bedoeld. Na onze stadsrit merkte ik dat de tellers om mijn exemplaar aangaven dat ik nog 66 km kon rijden, terwijl de batterij 67 km eerder was opgeladen. Dan kom je al een eind boven de 100 km uit. Maar het hangt dus af van je parcours. Een lege batterij volladen kost 4  à 5 uur, wat gewoon via het stopcontact kan.

bmw-c-evolution-elektrische-scooter

Wat moet dat kosten?

Een BMW C evolution kost 15.500 euro. En BMW zou BMW niet zijn zonder optielijst, hoewel die in dit geval erg kort is: comfortzadel (110 euro), verwarmde handgrepen (215 euro) en alarm (230 euro).

Een koopje is het dus niet. Langs de andere kant hoef je niet meer langs de pomp en tank je de batterij vol voor zo’n 2 à 3 euro. Ik doe met mijn 650 GS 300 km met een volle tank aan (tegenwoordig) zo’n 16 à 18 euro. Dat maakt elektriciteit tanken met de C evolution dus erg voordelig. Daarbij komt nog dat het onderhoud van een elektrische motor goedkoper is dan eentje met een benzinemotor.

Is het iets voor jou?

De BMW C evolution is niet voor iedereen. Ten eerste zul je een flink spaarvarkentje moeten slachten, maar je moet ook het type rijder zijn voor zo’n maxiscooter. Wie elke dag Gent – Brussel doet, blijft beter bij z’n benzinebuffel. Wie vooral lokaal rijdt, heeft aan deze groene jongen een erg plezant rijdende en bijzonder vinnige tweewieler.

Oh ja, ook goed om te weten: de C Evolution wordt wettelijk als een 125 cc motorfiets gezien. Denk dus aan rijbewijs en correcte outfit.

Pluspunten

Lees verder

Samen op de moto

duo-motor-helmen

Het heeft enige overredingskracht gekost, maar gisteren was het dan toch zover: Inge zag een ritje achterop de motor zitten. Natuurlijk had ik al even rondgehoord waar je best op let als je de eerste keer gaat duorijden.

Tips voor de eerste keer met twee op de motor:

1. Laat de passagier pas opstappen als de bestuurder stabiel staat (best even teken geven), zo voorkom je tuimelbeurten. Ook best niet de voetsteun gebruiken bij het opstappen, maar het been over het zadel zwiepen en dan de poep over het zadel schuiven tot je goed zit. Idem voor afstappen: eerst stabiel staan, dan pas afstappen.

2. De passagier houdt de bestuurder vast rond de middel en zit dicht tegen hem aan.

3. In de bochten gaat de passagier mee met de hellingshoek van de motor. Niet tegenhangen. Tenzij je graag uit de bocht vliegt.

4. In stilstand of bij langzaam verkeer beweegt de passagier zo weinig mogelijk. Onverwachte bewegingen kunnen tot valpartijen leiden als de bestuurder weinig stabiliteit heeft.

5. Typisch voor rijden met twee is dat de helmen tegen mekaar botsen. Je kan dit als bestuurder voorkomen door zo vloeiend mogelijk op te trekken, te schakelen en te remmen.

6. Spreek een teken af voor als de passagier plots zou willen stoppen, bijvoorbeeld tikken op het rechterbeen van de bestuurder.

7. Geen wheelies, knietjes en andere zotte dingen. Hou het de eerste keer rustig.

Wij dus gisterenavond de motor op. Inge vond het wel spannend. Logisch, want ze had nog nooit op een motor gezeten. Klein ritje gemaakt, een kwartiertje ongeveer. Rustig gereden, wel een enkele keer iets steviger opgetrokken en een bocht vlot genomen om wat scheef te gaan. Kwestie van toch een beetje kriebel in de buik te brengen. Gelukkig geen angstig gezicht achteraf.

Reacties:

“Dat viel nog wel mee.” Oef.

“Ik begon wel wat krampen te krijgen in armen en nek.” Want ze durfde amper bewegen. Meer kilometers zullen voor een meer relaxte houding zorgen.

“Volgens mij is dat wel toffer als je zelf rijdt.” Als dat maar goed komt …

Zelf vond ik het ook wennen. Vluchtheuvels moet je rustiger nemen, in trage bochten voel je duidelijk het extra gewicht, en bij het remmen drukt het flink tegen de rug.

Maar: voor herhaling vatbaar! Jeuj!

(Et merci Nicolas pour emprunter ton casque!)

 

Dagje offroad: Endurofun Lenterit 2014

endurofun-lenterit

Natuurlijk kan je eerst een offroadcursus volgen vóór je offroad gaat. Of je vat de koe bij de hoorns en doet gewoon mee aan een offroadrit. Dus ging ik naar de jaarlijkse Lenterit voor allroads van Endurofun. Met zo goed als geen offroadervaring.

Vooraf even gecheckt bij de organisatie of dat verstandig van mij was. Bart stelde me gerust: gebrek aan techniek zou ik moeten compenseren met spierkracht en ballen. Maar op zich zou het moeten lukken.

Dus ik zaterdagochtend naar Tielt-Winge, waar de rit vertrok. Ruim 70 deelnemers aan de start, die opgedeeld werden in groepjes van een zestal man, op basis van ervaring, motor- en bandentype. Ik bleek de minste ervaring van ons groepje te hebben, maar ervaren rotten zaten ook weer niet bij.

Na een koffie en een croissant was het tijd voor de briefing. Er was een rit van 160 km gepland, maar die zou misschien ingekort moeten worden omdat de regen van de dag ervoor de route zwaarder en dus trager had gemaakt.

We zouden rijden in D-systeem, met een Tripy voor de voorrijders (die best de meest ervaren personen van de groep zijn). Ik had nooit in D-systeem gereden, maar dat bleek al heel snel peanuts.

Vlak voor de start nog snel wat offroadtips gesprokkeld bij de mannen in mijn groepje:

1. Altijd het laagste punt van de weg zoeken anders kan je naar beneden schuiven en val je misschien.
2. Het stuur losjes vasthouden zodat het voorwiel zelf z’n pad kan zoeken.
3. ABS uitschakelen.
4. De rubbers van je voetsteunen halen, want die worden glad door de modder, dus gevaarlijk bij het rechtop staan.
5. Steeds genoeg afstand houden.
6. Oppassen met de voorrem, meer de motor- en achterrem gebruiken als het glad wordt.

endurofun-lenterit-2014

Start de motoren, we vertrekken! Het regent, en al heel snel blijken de offroadstukken er erg slipperig en modderig bij te liggen. De snelheid ligt erg laag en soms moet een voetje aan de grond gezet worden om een val te voorkomen. Maar het is niet te vermijden: af en toe gaat er eentje tegen de grond in onze groep. De schade blijft gelukkig minimaal.

Het belang van geschikte banden wordt zonneklaar. In mijn groepje twee BMW 1150 GS’en en twee 1200 GS’en, alle vier op straatbanden. Die hebben het het moeilijkst en schuiven vooral de eerste kilometers, als het allemaal nog wat wennen is, geregeld tegen de grond.

Ik kom ook aan de beurt, als de motor voor mij plots in de remmen vliegt voor een flinke modderheuvel op onze route en dan tegen de vlakte gaat. Ik zie dat ik niet meer op tijd kan stoppen, rem en wil uitwijken en daar gaat mijn motor ook tegen de grond. Geen houden aan. Een laag modder, geen schade. Oef.

Al een geluk dat we geregeld een stukje asfalt nemen om van het ene bospad naar de andere veldweg te rijden, dan kan je even op adem komen.

In de voormiddag moet ik de motor nog twee keer laten vallen. Eén keer als ik in een smal moddergeultje zit te rijden tegen de rand van een holle weg, en ik de motor domweg niet meer kan houden als hij uit het geultje glipt. De motor valt in een doornstruik, dus een paar kleine krasjes op de rechterflank. De andere keer op een bemodderd kasseipad, ik kan mijn evenwicht niet houden, en mijn schoen blijft net te lang achter de voetsteun haken (dat heb je dus niet voor mét rubbers), en daar gaat hij weer aardwaarts. Deze keer wel wat schade (merkte ik achteraf thuis), een gaatje en wat krassen op mijn plastic kuip.

bmw-f650gs-schade

Gelukkig blijft het daarbij en na een tijd voel je dat je toch wat zekerder op je voetsteunen gaat staan. In de namiddag ben ik niet meer gevallen. Flinke jongen.

Wel begin ik in de namiddag mijn spieren te voelen. Hier en daar schiet de kramp erin: linkerbovenbeen, linkerhandpalm, linkerduim, rechterpols.

Tegen het einde van de rit komt de zon erdoor en liggen sommige veldwegen er al lichtjes opgedroogd bij. Wat een verschil!

Uiteindelijk rijden we om 16u45 terug binnen, na 150 km. Tielt-Winge, Lubbeek, Bierbeek, Beauvechain, Jodoigne, Hoegaarden, Kumtich, Kortenaken en zo terug. Een voldaan gevoel. Zware dag, maar plezant. Mooie route door bossen en velden, al kwam er van genieten van het landschap weinig in huis omdat ik zo hard gefocust was op niet op mijn bakkes gaan.

endurofun-lenterit-allroad

Algemene bedenkingen:

– Zo’n offroadcursus zou geen slecht idee zijn. Kwestie van een volgende keer met wat techniek aan de start te verschijnen, minder tegen de grond te gaan, en zekerder te kunnen rondrijden.

– Banden. Mijn Anakee 3’s zijn gemaakt voor 90% onroad- en 10% offroadgebruik. Ik moet zeggen dat ze best hun mannetje stonden tijdens de rit, in vergelijking met de 100% wegbanden van mijn groepsgenoten, maar ze liepen toch snel vol en het was duidelijk dat de voorrijder met zijn noppenband en de achterrijder met zijn Heidenau K60 Scouts het makkelijker hadden. Bij de volgende bandenwissel misschien voor een meer offroadgerichte band kiezen.

– De moto zelf. Dat ik heel content ben van mijn BMW F 650 GS. Ik moet er niet aan denken dat ik deze rit met een zware 1150 of 1200 GS had moeten doen, zonder offroadervaring. Als zo’n grote jongen begint te vallen of glijden is er weinig houden aan, zeker met mijn (gebrek aan) techniek. De 650 GS kon dikwijls nog net op het nippertje recht gehouden worden. En aan power had ik absoluut geen gebrek. Wat mij betreft dus de ideale motor om de eerste offroadstappen te zetten.

mud-bmw-f650gs

Na zo’n rit zit je motor onder de motor. Ik zou dat met een tuinslang kunnen afspoelen werd mij gezegd. Dat bleek echter niet het geval. Met de hogedrukreiniger lukte het wel.

offroad-bmw-f650gs

dirty-bmw-f650gs

Ook schoenen en broek konden best even gehogedrukreinigd worden.

dirty-motorcycle-boots

Tot slot nog een chapeau voor de organisatie. Fijne rit, zorgvuldige voorbereiding, aangename en ongedwongen sfeer. Gaf zin in meer.

En de dagen erna kan je ook nagenieten. Van de spierpijn.

Tot slot nog een paar foto’s van Endurofun zelf. Voor hun volledige fotoset van de Lenterit 2014 moet je hier zijn. Wie goed kijkt kan mij drie keer spotten! Klik op de foto’s voor groot formaat.

1975177_678127545583084_2089817606_n

10153107_678127402249765_9988794_n

1600987_678127332249772_322349755_n

10013943_678127015583137_497499487_n

1908259_678127148916457_1706172969_n

10153729_678126768916495_2030566520_n

1148958_678126555583183_421574192_n

10004018_678126538916518_340370705_n

1554592_678126508916521_2036714422_n

10154354_678126358916536_1769226012_n

1897750_678125902249915_490453305_n

Een dag motorinitiatie: wat hebben we geleerd?

Afgelopen weekend een dagje motorinitiatie gedaan met Clubmot. Mijn eerste keer op een motor. Afspraak om 9 uur voor een leerrijke dag. Een zwarte Yamaha YBR125 staat voor me klaar.

Na een korte introductie over motorkledij, de technische aspecten van een motor en de juiste zitpositie was het tijd om te leren vertrekken. Lichtjes gas geven, koppeling langzaam lossen … en stilvallen. Dat vertrekken heb je niet na twee pogingen onder de knie.

Daarna, het spel met koppeling, gas en achterrem: zo traag mogelijk proberen rijden, zonder stil of om te vallen.

Op naar het bochtenwerk. Kijkrichting aanleren, neiging tot omvallen in trage, scherpe bochten compenseren met de koppeling, oefeningen met pionnetjes, u-bochten draaien.

Dan het remmen. Aanloopje nemen en plots in de remmen vliegen, progressief liefst. Aan den lijve het verschil tussen voor- en achterrem ondervinden.

Tot slot nog erop wijzen hoe je je als motorrijder zichtbaar maakt op de weg en je plaats opeist op de baan.

En dan, tijd voor het echte werk: achter de BMW van de instructeur aan, het verkeer in, door drukke dorpskernen, over verlaten straten en stoffige wegeltjes. Op een rustig stuk bochtentechniek oefenen, bergop leren vertrekken met behulp van de achterrem, en – de verrassing van de dag – het tegensturen ontdekken.

Na een klein anderhalfuurtje on the road zit de dag erop, de klok wijst intussen al 5 uur aan. Maar de smaak naar meer is er, duidelijk.

Waar ik ‘s morgens nog zat te twijfelen of motorrijden wel iets voor mij is, heeft deze dag voor veel opheldering gezorgd. Moet ik wel met een 125 cc beginnen?

Tijdens de babbels tussenin en achteraf wordt mij afgeraden dat te doen. Direct voor een A-rijbewijs gaan.

Een 125 cc zou leuk zijn om mee te beginnen, maar ik zou ‘m ook snel beu worden en bovendien zou het verre van de ideale motor zijn om woon-werkverkeer over de autostrade te doen. En net dat zou ik waarschijnlijk wel willen doen.

Gevraagd naar een goeie beginnersmotor, met mijn gebruik in het achterhoofd, werd me een Suzuki V-strom of een Honda Transalp aanbevolen. 600 à 700 cc, gemakkelijk te manoeveren en blijft (volgens de mannen met ervaring) een plezier om mee rijden. Tegelijk voldoende bescherming tegen de elementen, en een aangename rechte zitpositie om wat afstanden te doen.

Op een dag tijd veel wijzer geworden. Met dank aan Brecht van Clubmot!

Motorinitiatie Clubmot